Գրական ակումբ

Վարունգի որքը: Հուշանգ Մորադի Քերմանի

moshadiՔունը չէր տանում. վեր ելավ, սեղանի վրայի մրգամանից մի վարունգ վերցրեց, ուզեց կեղևել ու ուտել, լավ չէր տեսնում՝ ակնոցը դրեց, դանակը վերցրեց: Նայեց վարունգի որքին ու գխին. մանրիկ ու թոռոմ մի ծաղիկ էր կպած վարունգի գլխին: Նայեց կոմոդի վրայի վայելչագրության արվեստի գործին. ամեն անգամ, երբ ուզում էր վարունգ ուտել, աչքն ընկնում էր դրան ու ժպտում. Continue reading “Վարունգի որքը: Հուշանգ Մորադի Քերմանի”

Գրական ակումբ

Ապուշի կյանքը։ Ակուտագավա Րյունոսկե

akutagava2Թողնում եմ, որ դու որոշես, այս ձեռագիրը հրապարակվելու է թե ոչ, կամ երբ և որտեղ է տպագրվելու:
Դու այս ձեռագրի  համարյա բոլոր անձանց թերևս գիտես: Սակայն եթե հրատարակելու լինես, ուզում եմ, որ անունների ցանկ չկցես:
Ես հիմա անասանելի դժբախտ երջանկության մեջ եմ ապրում: Բայց զարմանալիորեն ոչնչի համար չեմ զղջում: Միայն կարեկցում եմ այն մարդկանց, որ իմ նման վատ ամուսին, վատ երեխա, վատ հայր են ունեցել: Դե ինչ, մնաս բարով: Գոնե այս ձեռագրում ես գիտակցաբար ինձ չեմ արդարացրել:
Ավելացնեմ, որ ձեռագիրը քեզ եմ թողնում, քանզի դու բոլորից լավ ես ինձ ճանաչում: Աշխատիր այս ձեռագրի միջի իմ տխմարության վրա գոնե մի փոքր ծիծաղել: Continue reading “Ապուշի կյանքը։ Ակուտագավա Րյունոսկե”

Գրական ակումբ

Պետեր Հանդքե։ Նոբելյան բանախոսություն

handkepeterԽաղա խաղը: Մի եղիր գլխավոր հերոս: Փնտրիր մարտահրավերներ: Բայց մի նպատակադրվիր կոնկրետ արդյունքի: Խուսափի՛ր հետին մտքերից: Ոչինչ մի թաքցրու: Եղիր մեղմ և ուժեղ: Ունեցիր մասնակցություն, բայց արհամարհիր հաղթանակը: Մի պրպտիր, մի ստուգիր, բայց զգոն մնա՝ նշաններին հետամուտ: Եղիր բաց աշխարհի առաջ: Բարձրացրու աչքերդ, հրավիրիր ուրիշներին այնտեղ նայելու, համոզվիր, որ կա բավարար խորություն ու գտիր քեզ նրանցից յուրաքանչյուրի արտացոլքում: Վճիռ կայացրու, երբ ոգեշնչված ես: Թույլ տուր քեզ ձախողելու: Բայց ամենից առաջ քեզ ժամանակ տուր՝ անցնելու զարտուղիներով: Մի անտեսիր ծառն ու ջուրը: Կանգնիր այնտեղ, որտեղ ուզում ես և թույլ տուր արևին ջերմացնելու քեզ: Մոռացիր ազգականներիդ, օգնություն առաջարկիր անծանոթներին, խոնարհվիր, որ տեսնես մանրուքները, խուսանավիր մարդկային դատարկությունից, գրողի ծոցն ուղարկիր բախտի դրաման՝ ծիծաղով հաղթահարելով տարաձայնությունները: Առաջնորդվիր քո իրական գույներով, մինչև կապացուցես քո ճշմարիտ լինելը, և տերևների խշշոցը կդառնա հաճելի: Անցի՛ր գյուղերով»: Continue reading “Պետեր Հանդքե։ Նոբելյան բանախոսություն”

Գրական ակումբ

Ինչ-որ բան վերջացավ։ Էռնեստ Հեմինգուեյ

1_zrn56LG3goX8FvPOFbo5LgԱյն հին, բարի ժամանակներում Հորթընս Բեյը անտառահատների քաղաք էր։ Չկար այնտեղ մեկը, որին լսելի չլիներ լճի մոտակայքում գտնվող գործարանի հզոր սղոցների ձայնը։ Ու եղավ մի տարի, երբ հատելու գերան այլևս չկար։ Անտառանյութ փոխադրող նավերը եկան, մտան ծովախորշ ու բեռնվեցին սղոցարանի տարածքում դարսված փայտով։ Փայտի բոլոր դարսուկները տեղափոխեցին, տարան։ Հսկա սղոցարանի եղած-չեղած բոլոր շարժական սարքավորումները մի ժամանակ գործարանում աշխատած մարդիկ տարել-բարձրացրել էին բեռնանավերի վրա։ Բեռնված նավը դուրս եկավ ծովախորշից ուղղություն վերցնելով բաց լիճ՝ իր հետ տանելով երկու հսկա սղոցները, շարժական փոխադրիչը, որ թափով նետում էր գերանները պտտվող կլոր սղոցների վրա, ինչպես նաև՝ խիտ դարսված բոլոր սղոցներն ու անիվները, կաշեփոկերն ու մետաղական մասերը։ Նավի բաց ամբարը ծածկված էր պինդ կապկպված առագաստարձակներով, առագաստները փքվել էին քամուց, ու այսպես շարժվում էր նավը լայնահուն լճով՝ իր հետ տանելով այն ամենը, ինչը մի ժամանակ սղոցարանը սղոցարան էր դարձրել, իսկ Հորթընս Բեյը՝ քաղաք։ Continue reading “Ինչ-որ բան վերջացավ։ Էռնեստ Հեմինգուեյ”

Գրական ակումբ

Դանդաղ մահ։ Էրսկին Քոլդուել

hqdefaultՀազիվ թե կարիք կա նշելու, որ այս պատմվածքը գրվել է 1932 թվականին։
Ամբողջ օրը մենք նստած էինք եղել դաշնամուրի արկղի մեջ՝ սպասելով անձրևի դադարելուն։ Ներքևում՝ քսան քայլ այն կողմ, հոսում էր պղտոր Սավանան , դեպի ծով տանելով սոճու չորացած կոները և զառիթափի ծառերի փտած մնացորդները։ Հինգերորդ փողոցի վերջերս կառուցված կամուրջը վերևից մեզ պաշտպանում էր անձրևից։ Արկղի անկյունների տակ աղյուսի կտորներ էինք դրել՝ հատակը չոր պահելու համար, և կամրջից ու կարմրակավ ափից առհոսող ջուրը գնում էր դեպի վարարուն գետը։ Ժամանակ առ ժամանակ Դեյվը, չորեքթաթ, շտկում էր ծղոտը։ Բանանի ծղոտ էր՝ խոնավ, գարշահոտ։ Երկուսով հազիվ էինք տեղավորվել արկղի մեջ, և եթե ծղոտը հարթ չէր փռվում, քարե կոշտերի պես անհանգստացնում էր։ Continue reading “Դանդաղ մահ։ Էրսկին Քոլդուել”

Գրական ակումբ

Թավուտում։ Ռյունոսկե Ակուտագավա

akutagawa-ryunosuke1ԹԵ ԻՆՉ ԱՍԱՑ ՓԱՅՏԱՀԱՏԸ ԴԱՏԱԿԱՆ ԱՍՏԻՃԱՆԱՎՈՐԻ ՄՈՏ, ՀԱՐՑԱՔՆՆՈւԹՅԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

Ճիշտ այդպես։ Ես եմ գտել դիակը։ Այսօր առավոտյան, սովորականի պես, ծառ կտրելու նպատակով ես ավելի հեռու լեռները գնացի։ Եվ հանկարծ լեռան ստորոտի անտառում մի դիակ տեսա։ Ասում եք՝ որտե՞ղ։ Յամասինա տանող բանուկ ճանապարհից մոտավորապես չորս-հինգ տյո[1] հեռավորության վրա։ Դա անմարդաբնակ մի վայր է, որտեղ բամբուկ է աճում ու մեջ-մեջ էլ մատղաշ կրիպտոմերիաներ։ Continue reading “Թավուտում։ Ռյունոսկե Ակուտագավա”

Գրական ակումբ, Uncategorized

Կիլիմանջարոյի ձյուները: Էռնեստ Հեմինգուեյ

hemingway-1957Կիլիմանջարոն ձյունածածկ լեռ էունի 19710 ոտնաչափ բարձրություն։ Ասում ենոր Աֆրիկայի ամենաբարձր կետն է։ Մասաի ցեղի մարդիկ նրա արևմտյան գագաթն անվանում են «Նգայե֊նգայի», որ նշանակում է Աստծո տուն։ Արևմտյան գագաթի մոտ ընկած է ընձառյուծի չորացած ու սառած մի դիակ։ Մինչև հիմա ոչ ոք չի կարողացել բացատրելթե ընձառյուծն ինչ գործ ուներ այսպիսի բարձրության վրա։
— Զարմանալի է, որ այլևս չի ցավում,- ասաց նա։- Եվ հենց դրանից էլ հասկանում են, թե երբ է սկսվում։ Continue reading “Կիլիմանջարոյի ձյուները: Էռնեստ Հեմինգուեյ”